Tuesday, December 8, 2009

ಮುಂದಿದೆ ದಾರಿ..



ಹತ್ತಿರವಾಗುತಿದೆ, ಇನ್ನೆಷ್ಟರ ದೂರವದು?
ಬೀಳುತ್ತಿದೆ, ಎಣಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ರಭಸವಾಗಿ.
ಕೇಳುತ್ತಿದೆ ಅದರ ನಿಲ್ಲದ ಭೋರ್ಗರೆತ,
ಕಿವಿ ಮುಚ್ಚಿದರೂ ಬಿಡದಂತೆ,
'ನೋಡೋ, ಬಚ್ಚಲ ಮೋರಿಯಲ್ಲವಿದು,
ಇಷ್ಟಿದೆ ಇದರ ಆಳ’ ಎಂದಂತೆ.

ಹುಟ್ಟದಿದ್ದೀತೇ ಭಯ? ಆ ಪ್ರಪಾತವ ನೋಡಿದಾಗ,
ಬಿದ್ದದ್ದೆಲ್ಲಾ ನೆಲಮುಟ್ಟದೆ ತೇಲಾಡುವಾಗ,
ಮುಟ್ಟಿದವಪ್ಪಳಿಸಿದ ರಭಸಕೆ ಸಿಡಿದು ಕರಗುವಾಗ.

ಭಯಕ್ಕಂಜಲಾದೀತೇ?
ಬೀಳಲೇಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆ ಮೂಡಿದಮೇಲೆಯೂ.
ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ನೆಗೆಯಬೇಕಿದೆ,
ತಳ ಮುಟ್ಟುವವರೆಗೆ, ಮಬ್ಬು ಸರಿಯುವವರೆಗೆ.
ಇದೂ ಒಂದು ದಾರಿ, ಸಾಗರದೆಡೆಗೆ.
~*~
[ಸ್ವಗತ: ಎಷ್ಟೊಂದು ಸರ್ತಿ ಯೊಚ್ನೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ, ಯಾಕೆ ಈ ರೀತಿಯೆಲ್ಲಾ ಬರಿತೀನಿ ಅಂತ. ಇದರ ಹಿಂದು ಮುಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರಿಗೆ( ಅಂದ್ರೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಯಾರಿಗೂ) ಇದರ ತಲೆಬುಡ ಕೂಡ ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಯಾಕೆ ಬರಿತೀನಿ? ಬಹುಶಃ ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬಾರದು, ಆದ್ರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಬೇಕು/ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು(ಹಹ್, ಎಲ್ಲರೇನು ತ್ರಿಕಾಲಜ್ಞಾನಿಗಳಾ, ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೇನೇ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತ ಇರೊದಿಕ್ಕೆ ಅವ್ರಿಗೇನು ಬೇರೆ ಕೆಲ್ಸ ಇಲ್ವಾ?) ಅನ್ನೋ ಹುಚ್ಚು ತೊಳಲಾಟದಲ್ಲಿರುವವರ ಪಾಡು ಇಷ್ಟೇ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಹ್ಮ್]


ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಅಶೋಕ