tag:blogger.com,1999:blog-5949622780290194792012-02-16T16:57:46.678+05:30ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.comBlogger211100tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-68344063903986083992012-02-15T21:00:00.000+05:302012-02-15T21:00:49.684+05:30

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false EN-US X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 <!--[endif]--><!--[if gte mso 9]>

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-56258112534554580422010-01-07T19:10:00.001+05:302010-01-07T19:10:00.039+05:30

~*~ಬಹಳಷ್ಟಿವೆ ಕನಸುಗಳು ನನ್ನ ಬಳಿ,ಅದಕೆ ತಕ್ಕ ಪರಿಶ್ರಮವಿಲ್ಲವಷ್ಟೆ,ಮೇಲ್ತೂರಿದರೂ ಹಾರಾಡದದಾರ ಹರಿದ ಪಟಗಳಂತೆ.~*~ಜಾತ್ರೆಗೆ ಬಂದ ಪೋರಕಂಡ ನೂರಚ್ಚರಿಗಳಲ್ಲಿ,ಏನಮಾಡುವುದು ಬಿಡುವುದು ತಿಳಿಯದೆ,ಏನನ್ನೂ ಮಾಡದೆ,ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಂತ, ಬೂದಿಯಾದ.~*~ಕೂಗಳತೆಯ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕಡಲು,ಯೋಚಿಸಿತು ಒಮ್ಮೆ ನದಿಯು,ಆ ಪಕ್ಕದ ನದಿಯಂತೆಇರಬಹುದಾಗಿತ್ತಲ್ಲಾ ನಾನು?ಹೌದು ಹೌದು ಎಂದು ನಕ್ಕಿತು ಉಪ್ಪು ನೀರು.~*~ಜಗತ್ತೇ ವಕ್ರ, ಗೋಜಲು, ಅಸಂಬದ್ಧ,ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಒದರುತಿದ್ದ ನಾನು,ಸುಮ್ಮನಾದೆ ಒಂದು ದಿನ, ಯಾರಿಗೂ

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-79165057485802073442009-12-08T17:02:00.003+05:302010-01-07T08:38:06.496+05:30

ಹತ್ತಿರವಾಗುತಿದೆ, ಇನ್ನೆಷ್ಟರ ದೂರವದು?ಬೀಳುತ್ತಿದೆ, ಎಣಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ರಭಸವಾಗಿ.ಕೇಳುತ್ತಿದೆ ಅದರ ನಿಲ್ಲದ ಭೋರ್ಗರೆತ,ಕಿವಿ ಮುಚ್ಚಿದರೂ ಬಿಡದಂತೆ,'ನೋಡೋ, ಬಚ್ಚಲ ಮೋರಿಯಲ್ಲವಿದು,ಇಷ್ಟಿದೆ ಇದರ ಆಳ’ ಎಂದಂತೆ.ಹುಟ್ಟದಿದ್ದೀತೇ ಭಯ? ಆ ಪ್ರಪಾತವ ನೋಡಿದಾಗ,ಬಿದ್ದದ್ದೆಲ್ಲಾ ನೆಲಮುಟ್ಟದೆ ತೇಲಾಡುವಾಗ,ಮುಟ್ಟಿದವಪ್ಪಳಿಸಿದ ರಭಸಕೆ ಸಿಡಿದು ಕರಗುವಾಗ.ಭಯಕ್ಕಂಜಲಾದೀತೇ?ಬೀಳಲೇಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆ ಮೂಡಿದಮೇಲೆಯೂ.ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ನೆಗೆಯಬೇಕಿದೆ,ತಳ ಮುಟ್ಟುವವರೆಗೆ, ಮಬ್ಬು ಸರಿಯುವವರೆಗೆ.ಇದೂ ಒಂದು ದಾರಿ,

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-387662282245829132009-11-05T18:50:00.002+05:302009-11-05T18:57:14.850+05:30

ಅಂದು,ಮಲಗುವಾಗಾಗಲೇ ಹೊತ್ತುಹನ್ನೆರಡರ ಮೇಲೆ ಒಂದಾಗಿತ್ತು.ಅಲ್ಲಿ, ನನಗೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ ಸಿಹಿ ಕನಸುಗಳುಆಗಲೇ ಯಾರಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಮಲಗಿದ್ದವೇನೋ.ಎಳೆದು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರೂ ಕೊಸರಾಡಿಹತ್ತಿರ ಬರಲೊಲ್ಲೆ ಎನ್ನುವ ನಿದ್ದೆ.ಮುಂದೇನೆನ್ನುವಂತೆ ಖಾಲಿ ಗೋಡೆಯನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಬಂದಿದ್ದೆನಿಸುತ್ತೆ ನೋಡಿ,ನಿದ್ದೆಯ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ, ಆ ಕನಸು.ಅದು ಬರೀ ಕನಸೆಂದರೆ ಆಯಿತೆ?ಅಂತಿಂತದ್ದಲ್ಲದು, ಅತೀ ಘೋರ, ಭಯಾನಕ.ಬೆಟ್ಟದಮೇಲಿಂದ ನನ್ನನ್ಯಾರೊ ನೂಕಿ ನಕ್ಕಾಗತೇಲಾಡುತ ಭಯದಲಿ ಮುದುಡಿನೆಲಮುಟ್ಟುವ ಕ್ಷಣವ ಕಾದಂತೆ?

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-11387547179328350662009-10-14T09:12:00.001+05:302009-10-14T09:12:23.937+05:30

ಅಂತದ್ದೇನಿದೆ ಅಲ್ಲಿ?ಅವೇ ಹಸಿರೆಲೆ ಬಿಡುವ ಗಿಡ ಮರಗಳು,ತಣ್ಣಗೆ ಬಿದ್ದೋಡುವ ತೊರೆಗಳು,ಒಂದಿಷ್ಟು ಗಾಳಿ, ಮೋಡ ಮತ್ತು ನೀಲಾಕಾಶ.ಅದನೋಡೋಕೆ ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ನಡೆದು,ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆ? ಅಂತ ಕೇಳಿದಿರಾ ಸ್ವಾಮಿ?ಬರೀ ನಕ್ಕೇನು ನಾನು. ಉತ್ತರಿಸುವ ಮೂರ್ಖನಾಗಲಾರೆ.~*~ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಅಶೋಕ

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-29226340688603441002009-09-30T09:08:00.001+05:302009-09-30T09:09:33.425+05:30

ಎಣಿಸಲಾಗದೆ ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಬರೀ ನೋಡುತಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡುತ ಮೌನದಲಿನಡೆದಿದ್ದವ ಚಿಕ್ಕ ಕಲ್ಲೆಡವಿದ್ದಕ್ಕೆ ’ಆಹ್’ ಅಂದ.

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-53497831303936860472009-09-15T19:22:00.001+05:302009-09-15T19:22:42.283+05:30

ಒಂದೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನಾವುಆ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನೂರಾಗಿ ಸಾವಿರವಾಗಿಹರಡಿ ಹೊಳೆಹೊಳೆದು ತೂರಾಡಿಕೆಳಗುದುರಿ ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಂತೆ ನಡೆದಾಗಲೇಹುಟ್ಟಿದ್ದು, ಆ ಪುಟ್ಟ ನಗು.ಫೋಟೋ ಕೃಪೆ: ಅಶೋಕ

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-29723137132035366412009-08-04T17:48:00.003+05:302009-08-04T17:50:45.049+05:30

~*~"ಓಕೆ"ಯಾಕಂದೆ ನಾನು ಹಾಗೆ..? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ."ಹೇ, ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಆಗಿ ನಾನೆಲ್ಲೋ ಹೊಗ್ಬೇಕು. ಆಮೆಲೆ ಸಿಗ್ತೀನಿ" ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ವಾ ನಾನಂದಿದ್ದು?ಅವಳುತ್ತರಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ಕಾಲುಗಳು ನಡಿತಿದ್ವು. ಮಾತುಗಳನ್ನೆದುರಿಸಕ್ಕಾಗದಾಗ ಮುಖ ನೋಡೋಕಾಗಲ್ಲ, ಭಾರಿ ಕಷ್ಟ. ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನ ಎದರಿಸುವುದಂತೂ ಅಸಾಧ್ಯ. ಮುಂದೆ ಏನೋ ಹೇಳ್ತಿದ್ದಳು ಅನ್ಸುತ್ತೆ, ಶಬ್ದ ಕೇಳ್ತಿತ್ತು, ಆದ್ರೆ ಶಬ್ದಗಳು ಕೇಳ್ಲಿಲ್ಲ. ಜೋರೆದೆ ಬಡಿತದ ಮುಂದೆ ಬೇರೇನು ಕೇಳ್ಸಿದ್ದೀತು? ನಡಿತಿದ್ನೋ ಅಥವಾ ಓಡುತಿದ್ನೋ, ನಂಗೇನು

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-16442345632843312122009-06-24T18:07:00.007+05:302009-06-24T18:28:23.528+05:30

ಹ್ಮ್.. ಬರೆಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ಬೇಕು, ಯೋಚನೆಗಳನ್ನ, ಭಾವನೆಗಳನ್ನ, ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನ, ಕನಸುಗಳನ್ನ..ಮಾಡ್ತೀನಿ, ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ.. :)(ಇದಿನ್ನೊಂದು ಸೋಡಾ ಬಾಟಲ್ ಆಗದಿದ್ರೆ ಸಾಕು.. :p)

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-19704692675398640272008-09-22T16:26:00.020+05:302008-09-24T16:45:01.261+05:30

ಈ ಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಆದ ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿಗಿಂತ ಕಷ್ಟಗಳೇ ಜಾಸ್ತಿ, ಬೇರೆಯವರಿಗೆ. ಅದೆಲ್ಲರ ಜೊತೆಗೆ ಇದನ್ನು ಓದಿ ನಿಮ್ಮ ೫ ನಿಮಿಷ ಹಾಳುಮಾಡುವ ಈ ಇನ್ನೊಂದು ಕಷ್ಟವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಉಚಿತವಾಗಿ.ಅಂದಹಾಗೆ ಇದೇನೂ ಅಸಾಧಾರಣ, ಯಾರೂ ಮಾಡೇ ಇರದಂತಹ ಕೆಲಸವೇನಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಸರಿಸುಮಾರು ೮೪ ಕೋಟಿ ಜನ ಇದನ್ನು ನಡೆಸಿದಾರೆ ಮತ್ತು ನಡೆಸ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾನೇ ಇದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅದನ್ನೇ, ಅಂದ್ರೆ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸದೇ ಇರುವುದು.ಕಳೆದ ಎರಡೂ ಮುಕ್ಕಾಲು ತಿಂಗಳಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-68543134818731695672008-08-11T14:36:00.008+05:302008-08-11T16:50:28.136+05:30

ನನ್ನ ತಂದೆ ಆವಾಗಾವಾಗ 'ನಮ್ಮದೆಲ್ಲಾ ಬರೇ ಸೋಡಾ ಬಾಟಲ್ ಸ್ಪಿರಿಟ್ ಇದ್ಹಂಗೆ' ಅಂತ ಹೇಳಿ ನಗ್ತಿರ್ತಾರೆ. ಈ ಮಾತು ಬೇರೆಯವರ ಬದುಕಿಗೆ ಒಪ್ಪುತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ ಗೋತ್ತಿಲ್ಲ ಆದ್ರೆ ಇವು ೧೦೦% ನನಗೋಸ್ಲರ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಆರ್ಡರ್ ಕೊಟ್ಟು ಮಾಡಿಸಿದಂತಹ ಶಬ್ದಗಳು ಅಂತ ಅನ್ಸುತ್ತೆ.ನೀವು ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದಾಗಲಾದ್ರೂ ಬಂಡಿಯವನು ಹಸಿರು ಸೋಡಾ ಬಾಟಲ್ ಅನ್ನು ಭುಜಕ್ಕೆ ಆನಿಸಿಕೊಂಡು ಬಲವಾಗಿ ಗೋಲಿಗುಂಡನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ, ಬಂದೂಕಿನಿಂದ ಗುಂಡು ಹೊರಟಂತ ಶಬ್ದ ಬಂದಾಗ ನೀವು

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-60892990475170980742008-04-04T19:15:00.006+05:302008-04-25T19:37:41.171+05:30

ಮನೆಗೆ ಹೋದಮೇಲೆ ಹುಡುಗ ಅಪ್ಪನ ಹತ್ರ ನಡೆದಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ದ.ಅಪ್ಪ ನಕ್ಕ.~*~*~ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲೂ ಒಂದು ಶಾಲೆ. ಶಾಲೆ ಎಂದಮೇಲೆ ಬರೀ ಕಟ್ಟಡ ಅಷ್ಟೇ ಇರೊಕ್ಕಾಗುತ್ತಾ, ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಮಕ್ಕಳು, ಅದು, ಇದು, ಅಂತ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ತರ್ ಇಂದ ಹಿಡಿದು ಬೋರ್ಡ್ ಅಳಿಸೋ ಡಸ್ಟರ್ ತನಕ ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ಸ್ಕೂಲ್ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಇನ್ನೇನು ಕೆಲ್ಸ ಇರುತ್ತೆ, ಹೊತ್ತು ಕಳೀಲಿ ಅಂತ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಪಾಠ ಮಾಡ್ತಿದ್ರು, ಮಕ್ಕಳೂ ಎದುರಿಗೆ ಕೂತಿದ್ರು, ಕೇಳಿಸ್ಕೊತಿದ್ರೋ ಇಲ್ವೋ ಅನ್ನೋದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ.ಸರಿ

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-21279515054240587602008-01-28T10:28:00.000+05:302008-01-28T12:53:12.989+05:30

ಅಪ್ಪ: "ಘಂಟೆ ಎಷ್ಟು ಹೊಡಿತು?"ಮಗ: "ಏಳೂವರೆ."ಅಪ್ಪ: "ಎಷ್ಟು ಘಂಟೆಗೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮು?"ಮಗ: "ಒಂಬತ್ತೂವರೆಗೆ."ಅಪ್ಪ: "ನಂದೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ."ಮಗ: "ಕೇಳಿ."ಅಪ್ಪ: "ಯಾರಾದ್ರೂ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತಿದಾರೆ ಅಂತ ಹೇಗೆ ಕಂಡುಹಿಡಿಯೋದು?"ಮಗ: " 'ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತಿದಿರಾ?' ಅಂತ ಮಲಗಿದ್ದವರನ್ನ ಕರೆದು ಕೇಳಿ, ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ."ಅಪ್ಪ: "ಅದು ಹೇಗೆ?"ಮಗ: "ಅವ್ರು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಿದ್ರೆ, 'ಹೂಂ' ಅಂತಾರೆ. ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ 'ಇಲ್ಲ' ಅಂತಾರೆ."ಅಪ್ಪ: "ಆದ್ರೆ ಅವ್ರು ಏನೇ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸರಿ,

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-12113546229844837292008-01-11T12:40:00.000+05:302008-01-11T16:38:21.371+05:30

'ಲೇ ಸ್ವಾಮಿ, ಚೂರು ಹಿಡ್ಕಳಲೇ ಇದನ್ನ. ಇವ್ನಜ್ಜಿ ಅವಾಗಿಂದ ಚಪ್ಲಿ ಕಿತ್ಗಂಡ್ ಬರ್ತಿದದ' ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹಿಡ್ಕಂಡಿದ್ದ ಅಟ್ಲಾಸ್ ಸೈಕಲ್ನ ಇವ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟ. ಬೀಳೊ ಹಂಗೆ ಆಗಿದ್ದ ಸೈಕಲ್ ಅನ್ನ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡ್ಕಂಡ್ ನಿಂತ. ಸುಮಾರು ಅವ್ನಷ್ಟು ಎತ್ರನೇ ಇತ್ತದು. ಪೂರ್ತಿ ಹಸುರ್ ಬಣ್ಣ, ಬರೀ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಮತ್ತೆ ಸೀಟ್ ಕವರ್ ಅಷ್ಟೇ ಕೆಂಪು, ದೊಡ್ಡದಾಗಿ 'ರಣಧೀರ' ಅಂತ ಬರ್ದಿದ್ರು ಅದ್ರಮೇಲೆ.ಅವ್ನಿನ್ನೂ ಚಪ್ಲಿ ಸರಿ ಮಾಡಿದ್ನಾ ಇಲ್ವಾ, ಇವ್ನಿಗೆ ತಡ್ಕಳ್ಲಿಕ್ಕಾಗ್ಲಿಲ್ಲ, ಕೇಳೇಬಿಟ್ಟ. "ಸೀನಣ್ಣ,

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-33692589774293219192007-12-19T11:11:00.000+05:302007-12-20T10:51:20.849+05:30

ಇದು ನನ್ನ "ನಿಶ್ಚಲ ಮನಸ್ಸು" ಸರಣಿಯ ಮೂರನೇ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ಕಂತು.ಇಂತಹ ಕಷ್ಟಕರವಾದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿಯುವ ಮೊದಲು ನನ್ನನ್ನ ನಾನು ಅದರಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬಹು ಮುಖ್ಯ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೊದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸದೆ ಮುಂದುವರಿಯುವುದೇ ನಿಶ್ಚಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರತೀಕ ಅಂತ ಭಾವಿಸಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ನಿರ್ಧಾರ ಅಂದ್ರೆ ಈ ವಿಷಯವನ್ನ ಎರಡೇ

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-65041336352278716672007-10-29T09:47:00.000+05:302007-11-05T12:22:57.061+05:30

"ಏನದು ಹಂಗಂದ್ರೆ? ಹೊಸ ವಾಶಿಂಗ್ ಪೌಡರ್ರಾ?"ನಂಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು. 'ಏನ್ರಿ, ನಿಮಗ ಕನ್ನಡ ಬರಲ್ಲೇನು? ಅಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳ್ತಿದಿನಿ, ಮತ್ತೆ ಏನು ವಾಶಿಂಗ್ ಪೌಡರ್ರಾ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಿದಿರಲ್ಲಾ?'"ರೀ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನೂ ಇಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳ್ದಿದ್ದು. ನನಗೆ ನಿಮಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗೇ ಬರುತ್ತೆ, ಕನ್ನಡ. ಆದ್ರೆ ಅದೇನೋ ಕೇಳ್ತಿದಿರಲ್ಲಾ ಅಂತ ಸಾಮಾನು ನಮ್ಮಂಗಡಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಕಡೆ ವಿಚಾರಿಸಿ. ಬೆಳ್ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಟೈಮ್ ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ. ಹೂ ಏನಮ್ಮಾ ನಿಂಗೆ? ಪೇಪರ್ ಅವಲಕ್ಕಿ ಬೇಕಾ ಅಥವಾ ದಪ್ಪನ

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-64434184801953003042007-09-25T09:58:00.000+05:302007-09-27T16:33:56.978+05:30

ಕೀ.. ಕೀ.. ಕೀ...ಎರಡು ವರ್ಷ ಹಳೇ ಸೈಕಲ್, ಒಂದೊಂದು ಸಾರಿ ಪೆಡಲ್ ತುಳಿದಾಗೆಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ರಾಗ ಎಳಿತಿತ್ತು. ಗುರ್ತು, ಪರಿಚಯ ಇಲ್ಲದೊರು ಎನಾದ್ರು ನೋಡಿದ್ರೆ, ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಒದಿತಿದಿನೆನೊ, ಅದಕ್ಕೆ ಅದು ಕಿರಿಚಿಕೊಳ್ತಿದೆ ಏನೋ, ಅಂತ ಅನ್ಕೊಬೇಕು ಅಂತಹ ಶಬ್ದ. ಬಲ್ಲಾಳ್ ಸರ್ಕಲ್ ದಾಟಿ, ಕೋರ್ಟ್ ರೋಡ್ ಹಿಡಿದು ವಿಜಯನಗರದ ಕಡೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ, ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೧೦ ಘಂಟೆಗೆನೇ, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಗೆ, ಹಾಗೇ ಮಾತಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ರೌಂಡ್ ತಿಂಡಿನೂ ಮುಗಿಸೋಕೆ. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಸೈಕಲ್

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-42194747596241600682007-09-11T12:25:00.000+05:302007-09-11T12:25:51.070+05:30

ನಾನು ಎರಡರಿಂದ ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿವರೆಗೆ ಓದಿದ್ದು, ನನ್ನ ಅತ್ತೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದು. ಅದು ಬೆಳಗ್ಗೆಯೊ ಅಥವಾ ಮಧ್ಯಾನ್ಹವೋ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ರಜಾದಿನವಂತೂ ಹೌದು, ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನೂ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದಾಜು ಹನ್ನೊಂದೋ ಹನ್ನೆರಡೋ ಆಗಿರಬಹುದು. ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹಸಿ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಗುಂಡಿ ತೋಡಿ ಏನೋ ಆಟಾಡ್ತಿದ್ದೆ. ಮನೆಗೆ ಯಾರೋ ಬಂದಿದಾರಂತ ನನ್ನ ೧೪ ನೇ sense ಹೇಳಿದಾಗ, ಬಾನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಒಳಗೋಡಿದೆ. ಅದೇ

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-64166154733672765922007-07-23T16:31:00.000+05:302007-08-01T12:43:35.744+05:30

ಬೆಳಬೆಳಗ್ಗೆ ೮ ಘಂಟೆಗೆನೇ ಎದ್ದು ರೂಮ್ ಹೊರಗಡೆ ಬಂದೆ. ನಾನೇ ಸೋಮಾರಿ ಎಂದ್ರೆ ಸೂರ್ಯ ನನಗಿಂತ ಸೋಮಾರಿ. ಆ ಚುಮುಚುಮು ಚಳಿಗೆ ಎದ್ದೇಳಕ್ಕೆ ಆಗದೆ ಇನ್ನೂ ಮುಖ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ್ದ. ನಾನು ಎದ್ದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಗೆಳಯ ಪುತ್ತೂರ್ ( ಪುತ್ತೂರು ವೆಂಕಟೇಶ ) ಇನ್ನೂ ಮಲಗಿರೋದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಬಾಯಿತುಂಬ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಎದ್ದ. ಇಬ್ರಿಗೂ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಭಟ್ಟರ ಟೀ ಕುಡಿಲಿಕ್ಕೆ ಮನಸಾಗ್ಲಿಲ್ಲ, ಹತ್ತಿರದ ಪಿ.ಡಿ(ಫಲಹಾರ

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-71137382065875600772007-07-09T15:17:00.000+05:302007-07-11T10:14:36.015+05:30

ಒಂದು ದಪ್ಪನೆಯ ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ಒಂದು ಕಲರ್ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಡಬ್ಬ. ಅಪ್ಪ ತಂದ್ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಇವೆರಡು ಅಂದ್ರೆ ನಂಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಇಷ್ಟ. ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಜೊತೆಲೀ ಹಿಡ್ಕೊಂಡೆ ತಿರುಗಾಡ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣ್ಸೋ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಚೆಂದವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿಡಬೇಕೆಂಬ ಆಶೆ. ಮೊದ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹಾಳೆ ತುಂಬಾ ಸುಮ್ನೆ ಕರಬರ ಗೀಚುತಿದ್ದವನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅದು ಇದು ಅಂತ ಬಿಡಿಸ್ಲಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ದೆ. ಒಂದು ದಿವಸ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆ ಬಿಡ್ಸಿದ್ರೆ ಇನ್ನೊಂದಿವ್ಸ ಬಾವುಟದ ಕಂಬ. ಹೀಗೆ ಮರ

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-594962278029019479.post-72256385962532228222007-06-15T12:07:00.000+05:302007-07-09T17:15:01.909+05:30

ಸುಮಾರು ೬ ಘಂಟೆ ಆಗ್ತಾ ಬಂದಿತ್ತು. ಸಾಯಂಕಾಲ. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕತ್ತಲೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ತಿದ್ವು. ಆವತ್ತು ಯಾವುದೇ ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನವಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಮನೆಯಲ್ಲೇನೂ ಅಂತಹ ಸಡಗರ ಸಂಭ್ರಮ ಎನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಶತ ೮೦ ರಷ್ಟು ಜೀವನವನ್ನು ಹೀಗೆಯೆ ಎನೂ ವಿಶೇಷಗಳಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆಯುವಂತಹ ದಿನ. ನಿತ್ಯ ದಿನಚರಿಯಂತೆ ಅವ್ವ, ಅಮ್ಮ ತರಕಾರಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ, ಕಕ್ಕಿಯಂದಿರು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯನ್ನು ವಿಚಾರಿಸ್ಕೊತಾ, ಅಪ್ಪ, ಕಕ್ಕಂದಿರು ಹೊರಗಡೆ ಕುತ್ಕೊಂಡು ಮಾತಾಡ್ತಾ, ನಾನು ಅಲ್ಲೆ ಅವರ

ಅನಂತhttp://www.blogger.com/profile/15776940435838376085noreply@blogger.com4